Tegen je hart in, omdat het moet…

“Ga gewoon op je gevoel af,
dan komt het wel goed”,
hoor je vaak.
Maar is dat wel zo?
Niet altijd.
Soms is het beter om,
zoals Linda en Ruth deden,
niet naar je hart
maar naar je verstand te luisteren.

Linda had alles geprobeerd
om haar zoon Frederik
van de drugs af te krijgen.
Ten slotte restje haar alleen nog het eerste dreigement dat een moeder over haar lippen kan krijgen.

Linda Mama van Frederik 

“Hoe zwaar het ook tegen mij moedergevoel indruiste, toch zei ik: “Je moet het alleen doen, Frederik, zonder mij”.

.

Linda:

"Het leek wel een filmscène. Een drugsverslaafde jongeman schuift nerveus heen en weer op zijn stoel. Tegenover hem zitten een vrouwen een man, met strakke gezichten. Zijn moeder en zijn vader, die speciaal uit Engeland is overgekomen. De zoon probeert nog een grapje te maken. 'Jullie twee samen, dat is iets nieuws!' Dan dient zijn moeder hem een mokerslag toe: 'Je verhuist naar Engeland, naar je vader. Je gaat daar een nieuw leven opbou­wen: Hij verzet zich uit alle macht. 'No way, ik heb hier mijn vrienden, Antwerpen is ' mijn thuis, ik ken daar niemand: 'Toch ga je', zeggen zijn vader en moeder als uit één mond. 'En wel zo snel mogelijk. Wil je perse hier blijven, dan is het zonder geld, zonder enige steun van onze kant, in welke vorm' ook. Het is Antwerpen zonder ons of Engeland met 'ons: 'Dat is chantage'. spar­telt de zoon tegen. 'Omdat je ons geen andere keuze laaf, klinkt het.  Onze zoon begint het te begrijpen. Wij. zijn ouders, ménen het. Hij kijkt ons rade­loos aan. Mijn hart krimpt ineen, maar mijn hoofd blijft helder. De manier waarop mijn " ex en ik Frederik net voor het blok hebben gezet, betekent voor mijn gevoel mijn totale capitulatie als moeder. Maar het is het beste voor mijn zoon; Ik moet doen alsof ik een strenge; hardvochtige moeder ben, met licht dictatoriale trekjes. Zo'n moeder die ik nooit heb willen zijn; Met praten valt zowat alles op te lossen;

daar was ik altijd heilig van overtuigd. Fout, weet ik nu. Door hem op te voeden met begrip, empathie en overleg, was ik mijn zoon bijna kwijtgeraakt.

Toen ik begon te merken dat Frederik wel eens hasj rookte, reageerde ik absoluut niet paniekerig. Ik dacht: Ach, al dat geëxperi­menteer is heel normaal op zijn leeftijd, en met mijn hulp blijft hij stabiel genoeg om het in de hand te houden. Ik heb het gevaar zeker niet gebagatelliseerd; maar ik wist . dat verbieden totaal geen zin had. Dus praatte ik urenlang met hem, en luisterde, en probeerde hem te begrijpen. Wat zocht hij in de drugs? Wat ontbrak er in zijn leven? Ik las boeken en artikels over drug­

gebruik; wilde er alles over weten. Om vooral niet het contact met mijn zoon te verliezen, onze vertrouwensband vooral niet.in gevaar te brengen. Frederik beloofde telkens opnieuw ermee te kappen en meende dat ook echt. Maar kwam dan -twee dagen later weer een vriend tegen, met dat verdomde spul bij zich... Hij moet me in die tijd een zwakke moeder gevon­den hebben. En dat was ik ook.Het was overigens niet voor het eerst dat ik me zorgen maakte over hem. Frederik was zo'n jongetje dat in de kleuterklas zijn snoepjes aan anderen uitdeelde, en zich' dan diep ongelukkig voelde omdat zijn kameraadjes lang niet zo vrijgevig waren.  Hij was een dromer, werd gepest op school, en ik ben meermaals voor hem in de bres gesprongen. Mijn rol als zijn beschermengel paste me als gegoten.

Toen Frederik 21 was, ging hij van school af zonder enig diploma. Terwijl ik overdag ging werken, lummelde hij maar wat rond. Met vrienden die, net als hij, van dag tot dag leefden en meer drugs gebruikten dan goed voor hen was. Toen hij nog steeds geen aanstalten maakte om een job te zoeken en zich permanent in hasj-nevelen hulde, besefte ik: mijn zoon is aan het afglijden en ik kan hem niet tegenhouden. En plotseling wist ik wat me te doen stond. . Er was nog iemand anders die .zich het lot van mijn zoon kon aantrekken: zijn vader. Hij had mij in de steek gelaten toen Frede­rik vierwas en was vrij snel daarna verhuisd naar Engeland. Nu kreeg hij de kans om iets goed ie maken tegenover zijn kind, waar hij te weinig naar had omgekeken. Ik heb hem gebeld en gesmeekt: 'Doe iets, ik kan niet meer.' Hij is meteen gekomen. Verweet me eer$t nog dat ik altijd te toegeeflijk was geweest als moeder, maar besloot toen dat het lot van ons kind belangrijker was dan een strijd tussen ons. Dat is Frederiks redding geweest: dat hij, toen het er echt op aankwam, ouders had die aan dezelfde kar trokken. Wij hadden hem iets afgepakt toen hij nog klein was en gaven hem dat nu terug: twee ouders, die kordaat en vooral gezamenlijk hun verantwoordelijkheid opnamen.

Zijn vader en ik hadden duidelijke afspra­ken gemaakt. Als Frederik zou meegaan naar Engeland, zou ik mijn ex het volste vertrouwen geven en zelf afstand houden. Zijn vader wilde het over een andere boeg gooien, die van de discipline en de strenge hand. Hij had net een klein, oud huisje gekocht; het pand moest volledig gereno­veerd worden. Daar zou Frederik mogen wonen, op voorwaarde dat hij samen met zijn vader de verbouwingswerken zou uit­voeren. Hij zou geen zakgeld krijgen, zelfs zijn gsm zou worden afgenomen, en één keer per week zou hij boodschappen doen samen met de vrouw van zijn vader. Toen we dit plan aan Frederik vertelden, rea­geerde hij onthutst. Verslagen, letterlijk. Toch is hij al de volgende dag naar Engeland vertrokken, samen met zijn vader. Frederik belde in het begin nog wel eens vanuit een telefooncel, huilend: 'Haal me hier weg, ik hou het niet vol.' Het kostte me veel hartzeer, maar ik heb niet toegegeven. Stilaan bleven de telefoontjes uit en werd mijn zoon helderder, rustiger. Normaler. Maar hij bleef ongelukkig. Afgesneden van zijn vroegere zelf en van zijn vrienden, zonder dat er iets nieuws voor in de plaats kwam. Hij was eenzaam, vond het leven compleet waardeloos en had geen drugs meer om de pijn te verzachten.

We zijn nu zeven jaar verder, en Frederik heeft een job, een mooie flat, goede vrienden. Hij speelt muziek en gaat naar het theater, we praten over boeken en con­certen. Hij woont nog altijd in Engeland, heeft daar zijn leven opgebouwd. Een paar keer per jaar komt hij op bezoek, en die logeerpartijen zijn altijd heel warm en gezellig. Zijn vrienden van toen ziet hij niet meer. Laatst kwam hij er een paar tegen in de stad, en zei achteraf een beetje verbaasd tegen me: 'Die zijn nog altijd hetzelfde als toen, ze zijn gewoon blijven stilstaan.' Ik voelde me heel, blij en dankbaar, en wist: ik heb indertijd de juiste beslissing genomen

Frederik:

'Ik heb nooit anders geweten dan dat mijn vader en moeder gescheiden zijn. Ze zagen elkaar alleen nog bij speciale gele­genheden, en dan voelde ik me als een moderator van de een of andere talkshow die de stemming erin moest houden; ook al was de spanning te snijden. Mijn vader is bovendien iemand die veel praat en altijd en overal zijn standpunt duidelijk wil maken. Die kans heb ik hem in mijn jeugd nauwelijks gegeven, want als hij iets zei wat me niet aanstond, vluchtte ik direct naar mijn moeder. Zij was mijn baken: een ver­standige, open vrouw die oprecht geïnteresseerd was in wat er in me omging. , Ik heb soms handig gebruik gemaakt van de scheiding van mijn ouders. Door hen tegen elkaar uit te spelen als ik een computer of keyboard wilde, bijvoorbeeld. En toen ik als puber naar huis kwam .met . slechte rapporten en daarvoor op het matje werd geroepen, liet ik verstaan dat het niet zo makkelijk voor me was, als kind van gescheiden,ouders. Het werkte nog ook. Op mijn eenentwintigste had ik de school achter me gelaten en leidde ik een leven van feestjes. veel drank en vooral veel, drugs. In het begin reageerde mijn moeder nog heel begrijpend. Ze kwam met me praten over de werking van drugs en deed een beroep op mijn gezond verstand. Daarna vroeg ze om ermee te stoppen en stelde zelfs allerlei beloningen in het vooruitzicht. Maar ergens onderweg is ze daar­mee gestopt. Ook met de vraag wanneer ik nu eens eindelijk verder zou gaan studeren, of een job zou zoeken. Als ze op mijn kamer kwam, trof ze me steeds vaker aan in een toestand van 'geestelijke duisternis', zoals zij dat noemde.

En op' een dag zei ze tegen me: “Zorg dat je er morgen bent, je vader en ik hebben iets met je te bespreken”. Natuurlijk vond ik dat bizar: mijn vader en moeder die sámen met me wilden praten! Ze stelden me voor een ultimatum: “Ofwel verbreek je meteen alle banden in Antwerpen en verhuis je naar Engeland. ofwel ben je vanaf nu volledig op jezelf aangewezen”.  Dat mijn vader én moeder plotseling eensgezind waren en me samen onder druk zetten, dat was compleet nieuw voor me. Nooit voor­dien had ik ook maar één spoortje van soli­dariteit tussen die twee bespeurd, en nu dit….Ik begon  meteen te argumenteren waarom ik dat niet zo'n goed voorstel vond, maar merkte al snel dat er niet over te discussiëren viel.  Ook dat was nieuw voor me.

Ze vroegen me niet om naar Engeland te verhuizen, ze verplichtten me ertoe. Ik was diep teleurgesteld in mijn moeder, voelde me door haar verraden  De twee belangrijkste mensen in mijn leven her­kende ik ineens niet meer.  En de strategie die ik altijd zo succesvol gebruikt had één van de twee aan mijn kant krijgen, werkte ook niet meer, omdat ze allebei een sterke partner hadden: elkaar.

Ik ben dus naar Engeland verhuisd, omdat ik wist dat ik het zonder mijn ouders nooit zou redden. En nee, dat had niet zozeer met geld te maken, wél met de angst dat ze me allebei als een baksteen zouden laten vallen. 

Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als die eerste maanden in Engeland. Heb in die periode ook een paar keer naar mijn moeder gebeld dat ze me moest komen halen, dat ik niet kon leven onder het strakke regime dat mijn vader me oplegde.

Ik had geen vrienden, geen feestjes, geen geld; geen drugs, en vooral geen moeder om naartoe te vluchten.  Maar na een paar maanden was er een lichtpunt via via vond ik een job. Ik was zo blij met de afleiding en de. sociale contac­ten, dat ik elke dag met plezier naar mijn, werk ging. Daarna heb ik de kans gekregen ,om een interne opleiding te volgen. Ik werk nog altijd bij dezelfde firma.  Hoe ik er nu op terugkijk? Ik kan me nog altijd geen enkele' situatie voor de geest halen waarin mijn vader en mijn moeder bereid zouden zijn om samen in actie te schieten. Maar ik ben ontzettend blij dat ze dat toen -die ene keer- wel gedaan hebben. Het heeft mijn leven gered."